MIK Column Weekend Gezet 2 september 2011
Marije de Bruijn (34 jaar) is moeder van Noa van 2,5 jaar en zwanger van nummer 2. Getrouwd met Patrick (37) en werkt parttime als communicatieadviseur bij een multinational.
Vanaf vandaag geef ik lezers van Weekend Gezet iedere maand een kijkje in het leven van de ‘de Bruintjes’. Maar laat ik eerst bij mezelf beginnen. Patrick en ik zijn in 2004 getrouwd. Sinds die dag is een gezin onze grootste droom. Net zwanger van Noa was ik al bezig met namen, kinderwagens, kinderopvang, kinderkamers….de wereld van kinderen ging voor me open. Ik zou minder gaan werken. Dat wist ik zeker. Maar wat gaan we doen met de opvang? We hebben diverse opties de revue laten passeren. Onze ouders waren geen optie. Mijn ouders wonen niet in de buurt en mijn schoonmoeder heeft een drukbezette agenda. In onze vriendengroep was inmiddels een ware babyboom ‘uitgebroken’. Tijdens mijn wekelijkse dikke-buiken-uurtje kwam ook de prangende vraag wat te doen met de opvang dikwijls ter sprake. Op advies van vriendin Ilse, die al menig voor- en tegenlijstjes had doorgespit, gingen we eens een kijkje nemen bij een aantal kinderdagverblijven. Sinds het bezoek aan het kinderdagverblijf van MIK Kinderopvang, waren we helemaal om. Contact met andere kinderen, medewerkers die met veel liefde de kindjes opvangen, leuke activiteiten, een veilig en warm nest. Het sprak ons meteen aan. De keuze is nu niet meer moeilijk. Ons tweede wondertje zal naar hetzelfde KDV gaan als Noa.
Maandagblues met schoenproblemen
Maandagochtend 7.00 uur de wekker gaat. Ik ben geen ochtendmens. Patrick staat binnen drie tellen naast zijn bed. Helaas - voor mij dan - heeft Noa die genen van Patrick geërfd. Manlief ontziet mij in de ochtend. Noa en hij hebben samen hun ochtendritueel. Ik heb altijd net tijd voor een bakkie om vervolgens met Noa richting KDV te gaan. Dat loopt doorgaans vlekkeloos. Maar vandaag even niet. Op weg naar de auto schopt Noa haar schoenen uit. In mijn haast, til ik haar op en probeer haar in de auto te zetten. Maar waarom werken die stoeltjes op die momenten niet mee? Gesp één verbind ik met gesp twee om die vervolgens samen in nummer drie te klikken. Maar de verlossende klik hoor ik niet… Eindelijk, na poging nummer vier zit Noa veilig in haar stoeltje en kunnen we vertrekken. In de auto zit Noa nog wat na te snikken over haar schoentjes. Aangekomen bij het kinderdagverblijf ziet pedagogische medewerker Regina meteen de rood betraande oogjes van Noa. En ik moet eerlijk bekennen. Ik heb het van alle stress ook niet helemaal droog kunnen houden. Ze komt ons tegemoet. Met een grote glimlach neemt ze Noa in haar armen. Ik vis snel de schoentjes uit mijn tas. Regina ziet meteen de grote boosdoener van de ochtendstress. Regina zorgt meteen voor wat afleiding. Samen trekken ze Noa’s schoentjes aan. Al snel is Noa alle ochtendstress vergeten en wandelt richting haar speelkameraadjes in de poppenhoek. Voor mij is het tijd om te vertrekken. Na een dikke knuffel, wandel ik naar buiten. Het zonnetje schijnt en het lijkt een mooie dag te worden. Ik neem me voor om morgen vroeger op te staan. Te ontbijten én nieuwe schoenen voor Noa te kopen. Want die zijn dus te klein en de oorzaak van deze maandagblues.
De definitie van een goede moeder
Aangekomen op mijn werk bel ik even Regina om te vragen hoe het gaat met Noa. Mijn kleine meid is alles weer vergeten. Ze zit een lekker stukje fruit weg te happen. Heerlijk dit goede en vertrouwde gevoel. Nu kan ik me weer helemaal concentreren op mijn werk. Er wachten nog drie projecten die mijn aandacht verdienen. De pauze is er eentje met een missie. Ik ga op zoek naar kinderschoentjes maat 23. Maar ik kom terug met drie schattige jurkjes voor Noa… Zo gaat het altijd. Ach. Dan heb ik morgen een nieuwe opdracht: het vinden van kinderschoenen bijpassend bij die leuke jurkjes.
Terug op mijn werk val ik midden in een discussie. Onze afdeling bestaat voor 80% uit vrouwen. Allemaal parttime werkzaam en allemaal wel eens met een schuldgevoel werkzaam. Want wanneer ben je een goede moeder? Is dat als je thuis blijft en de volledige zorg voor rekening neemt? Of als je werkt, parttime of fulltime? Ik weet zeker dat het voor prima werkt zoals het nu gaat. Patrick als kostwinner, ik die parttime aan de slag is en Noa met haar vriendjes in het kinderdagverblijf. Ik voel me een happy moeder, omdat het voor ons alle drie goed voelt. Dit past bij ons. Er zijn natuurlijk wel eens van die dagen die je liever vergeet. Vandaag was zo’n dag. Maar dat is meer uitzondering dan regel. Doorgaans loopt alles op rolletjes, in ons vast ritme.
Regina Stevens (35 jaar), gehuwd met Joris. Ze hebben samen 3 kids, Flore van 8, Imme van 6 en Jip van 2. Regina werkt al 15 jaar bij MIK.
Mijn passie ligt in de kinderopvang. Al heel jong wist ik dat ik in die branche wilde werken. Mijn stage bevestigde dat gevoel alleen maar. Ik besloot bij MIK te solliciteren. Aangenomen. En nu werk ik er al 15 jaar! Vanaf vandaag mogen jullie meegenieten met mijn belevenissen in het kinderdagverblijf.
Mijn dag begint vandaag vroeg. Om 8.00 uur open ik mijn groep. Jip, mijn jongste, zit inmiddels ook al lekker in zijn groep te spelen. De eerste kids druppelen langzaam binnen. Na vele knuffels, zwaaien ze naar papa of mama. Ook Noa is er vandaag. Ik zie haar rode oogjes als ze binnenkomt. Mama is ook een beetje van streek. Ik pak Noa van haar over en vraag hoe het met beiden gaat? Mama vertelt over het schoenendrama die ochtend. We pakken de schoentjes van mama aan. Noa vindt de schoentjes nog steeds niet leuk. Ze zijn wel mooi. Maar ze kan haar teentjes niet meer wiebelen. Ik kijk lachend naar mama. Daar wringt dus (letterlijk) de schoen. We hebben hier te maken met snelgroeiende voetjes en te kleine schoentjes. Ik probeer Noa af te leiden. Een paar kinderen spelen inmiddels al in de poppenhoek en roepen naar Noa…nog even een knuffel voor mama en dan huppelt Noa naar haar vriendjes in de poppenhoek. Ik krijg nog een dankbare knik van mama. Dan vertrekt zij gerustgesteld naar haar werk. Ik ga bij het groepje kinderen in de poppenhoek zitten. Ik zie dat Juul in zijn neus zit te peuteren “bah Juul, zal ik je een doekje geven.” Met een rood hoofd draait hij zich om en doet alsof er niks aan de hand is. Snel haal ik toch een doekje voor het geval dat… En ja hoor, ik zie hem het weer doen. Als ik bij hem ga zitten en hem vertel dat dit niet zo netjes is, kijkt hij mij beteuterd en zegt dat hij dat wel mag! Verbaasd kijk ik hem aan en vraag ik waarom hij dit wel mag? Juul antwoordt heel zelfverzekerd “omdat mijn papa dat ook altijd doet.” “Hoe ga ik daar op reageren?”
En daar sta je dan als pedagogische medewerker even met je mond vol tanden. Het is 10.00 uur. We gaan lekker fruit eten en een sapje drinken. Noa heeft haar schoentjes op de kast neer gezet en vertelt iedereen dat ze een grote meid is. Haar tenen zijn gegroeid. Als het fruit lekker is opgesmikkeld, is er een verschoonmoment. Sommige kinderen stimuleren wij om al zelfstandig naar het toilet te gaan. Andere krijgen een schone luier aan of gaan op het potje. Vandaag heerst er een lichte opwinding. Er staat een nieuw rood potje zomaar tussen de twee blauwe en het witte potje in. De kinderen vragen zich af waar die nou vandaan komt? Er is er ook eentje die zegt dat groen wel een mooie kleur is… Dit rode potje is ook iets anders van vorm. De voorkant is hoger (speciaal om over de rand plassen te voorkomen). Dit is natuurlijk een uitgelezen kans om met de kinderen nog eens alle kleuren en vormen te benoemen. Ondertussen belt Noa’s moeder om te vragen hoe het met haar gaat. Ik vertel dat ze net lekker haar fruit heeft gegeten en haar schoentjes weer uit heeft gedaan. Mama geeft aan dat ze vandaag nog gaat proberen om nieuwe schoentjes te kopen. Nadat ons gesprek beëindigd is, bel ik snel even naar de groep van Jip om te vragen hoe het gaat. Ook hij is fijn aan het spelen. Dan is ook deze moeder gerustgesteld. Terugkijkend op de dag was het weer een leuke en kleurrijke dag met rode, blauwe en witte potjes en een groen snotje. Wat zou de dag van morgen brengen? Ik verheug met er nu al op!