MIK Column Weekend Gezet 9 oktober 2011
Regina Stevens (35 jaar), gehuwd met Joris. Ze hebben samen drie kids, Flore van 8, Imme van 6 en Jip van 2. Regina werkt al 15 jaar bij MIK.
Moderne tijden
Het is half 10. Iedereen is er en is meteen gaan spelen bij binnenkomst. Nu is het goede moment om de kinderen te vertellen dat we over een paar minuutjes gaan opruimen. En daarna gezellig in de kring. De kring is het officiële moment om iedereen welkom te heten. De stoeltjes worden klaar gezet. We starten met het HALLO-lied. Dat zingen onze peuters altijd uit volle borst mee. Iedereen mag zijn of haar verhaal vertellen. De kinderen mogen ook spulletjes van thuis meenemen en daarover iets vertellen. Soms horen we de leukste verhalen. Verhalen die ouders rode wangen bezorgen als we het er aan het einde van de dag over hebben. De kring is ook de uitgelezen kans om ons maandelijkse terugkerende thema aan te koppelen. We zijn nu bezig met vormen. En laten de kinderen kennis maken met cirkels, driehoeken en vierkanten.
De spullen uit de poppenhoek komen nu goed van pas. Pannen, bekers, bordjes stallen we op de tafel uit. Al spelend beginnen we met de pannetjes. Ik vraag Daniel of hij weet wat voor vorm deze pan heeft. “Dat is een rondje”, zegt hij zelfverzekerd. Vervolgens vraag ik wat we eigenlijk kunnen doen met een ronde pan? Noa is enthousiast en roept “KOKEN”! Daniel kijkt verbaast naar zijn buurvrouw. Noa vertelt dat ze mama vaak helpt met soep of vlees in de pan te doen. Ik vraag aan Daniel of papa en mama ook lekker kunnen koken. Hij zegt dat mama een meneer belt en die komt dan eten brengen.
Lachend zeg ik, ja dat kan ook…bijvoorbeeld een ronde pizza in een vierkante doos. De tijd vliegt. De klok geeft alweer 10 uur aan. We zitten nog steeds aan tafel. Klaar voor het fruit. De vormen tijdens ons kringgesprek hebben duidelijk indruk gemaakt. Lune vraagt mij welke vorm een banaan heeft. De banaan heeft een vorm van een halve maan, zeg ik tussen het schillen door. Waarom is dat zo? “Omdat hij geel is”, roept Eva dan spontaan. Wat een knappe kindjes heb ik in de groep. Ik glim van trots. En met mij de kinderen. Dan gaan we door met de appeltjes.
Tijd voor actie
Het is tijd voor schone billen of een plasje op het toilet, om daarna over te gaan tot actie. Ik haal de staptegels uit de kast. We verspreiden ze door het hele lokaal. Deze tegels hebben verschillende vormen en kleuren. Een heel leuk spel om de grove motoriek te stimuleren. Nu nog de muziek. Sanne fluistert me toe dat het wel muziek van K3 moet zijn. Die zetten we natuurlijk op. Samen met Karin, Kristel en Josje gaan de heupen los, springen de kinderen vrolijk van de ene naar de andere tegel en zingen ze luidkeels mee. Ze zijn lekker op dreef, inclusief mijn collega.
Ik ga beginnen met de afwas. Mees is wel klaar met dansen. Hij heeft geen zin meer. Ik vraag hem of hij mee wil helpen met afwassen. Hij kijkt bedenkelijk naar de bak met schuim. Ik leg hem uit dat het afwasmiddel is en laat hem de fles zien. Eén druppeltje in de bak, water erbij en je krijgt heel veel schuim. “Net als badschuim, maar dan voor in bad”, zegt Mees tevreden. Ik pak de afwasborstel en begin alle vaat grondig schoon te maken. Ik laat Mees zien dat alles kraakhelder wordt en overheerlijk ruikt. Mees vertelt dat papa en mama de vieze bekertjes en bordjes in een kast stoppen. En wonderwel komt het er schoon weer uit. Ik leg hem uit dat die kast een vaatwasmachine heet. Mees vraagt meteen of daar dan ook kleren in kunnen. Geweldig! Ik leg hem uit dat ik het knap vind dat hij weet dat je voor kleren ook een machine nodig hebt. Maar dat heet een wasmachine. Dat slaat hij dan weer op. We gaan weer verder met de vaat. Tja, een kind kan de (af)was doen!?
Marije de Bruijn (34 jaar) is moeder van Noa van 2,5 jaar en zwanger van nummer twee. Getrouwd met Patrick (37) en werkt parttime als communicatieadviseur bij een multinational.
Ik ben een geboren Bourgondiër. Puur, eerlijk en heerlijk staat dikwijls bij ons op het menu. Tijdens de drukke spitsdagen, de dagen waarop ik werk, gaat dat niet altijd. Maar op mijn vrije dagen en in het weekend sta ik (en Patrick ook) dikwijls achter het fornuis. Ik vind het ook belangrijk om dit Noa mee te geven. Vandaag komen mijn ouders eten. Noa is helemaal door het dolle heen. Als ze de pannenkast hoort draaien, staat ze naast me. “Mama, wat kan ik doen?” Haar lievelingskeuken staat op het programma. Italiaans. Minestronesoep, pasta carbonara en kindertiramisu…het water loopt me alweer in de mond. Het kleintje in mijn buik is nu al verwend…
Ik wil kookster worden
Het thema bij het kinderdagverblijf van Noa is op dit moment vormen. Ze kwam van de week enthousiast naar huis. “Mama, weet je dat Daniel niet wist wat koken is…? Ik vind koken leuk! Ik wil later kookster worden. “ Ik moet wel lachen. In ons gezin staat koken wel heel erg centraal. Ik kan me voorstellen dat anderen de voorkeur geven aan andere (sociale) activiteiten. Maar Noa wist al eerder wat koken was, dan dat ze een volzin sprak. Op het dagverblijf weten ze dat. Als er een keer een gezellige dag is, vragen ze soms ook ouders een hapje te maken. En dan kan ik het niet laten om alle toeters en bellen uit de kast te trekken. Noa is dan ook helemaal in haar element. Net zoals vandaag.
Sta je niet bij stil
De voorbereidingen zijn klaar. Even een momentje met de benen hoog en dan kunnen we de tafel gezellig dekken. Het is eigenlijk grappig, maar onze hele zondag staat in het teken van koken, kaarsjes aan, mooi bestek en servies, een leuke servet en de bijpassende drankjes. Noa is dat niet anders gewend. Je staat er dan niet zo bij stil dat bij anderen koken niet zo’n belangrijke rol speelt. Ik ben blij dat Patrick ook zo’n smulpaap is. Is misschien destijds wel een selectiecriteria geweest in de ‘zoektocht’ naar een geschikte prins op het witte paard.
Toen we nog geen kinderen hadden, gingen we vaak een avondje uit. Negen van de tien keer zaten we dan wel weer in een restaurant. Dat was ons favoriete avondje uit. Gek toch. Als ik dit zo schrijf lijkt het net alsof dat het enige is wat we doen. Dat is natuurlijk niet zo.
Karin, Kristel en Josje
Ik moest van Noa ook iets schrijven over het K3-concert waar we naar toe zijn geweest. Ja, ze is er zich volop van bewust dat ze nu ook een ster is. De vorige column hebben we al heel vaak moeten voorlezen. Maar even terug naar het concert. Noa is, naast haar kookpassie, grote fan van K3. Josje is haar favoriet. Die imiteert ze dagelijks. Ze lijkt ook wel een beetje op haar grote idool. Blonde haartjes, sprankelende oogjes en een gulle lach. Op het kinderdagverblijf mag ze dikwijls optreden met alle kindjes. Waar ik als moeder dan heel erg blij van wordt, dat ze kinderen de ruimte geven om hun talenten te ontwikkelen. Grappig. Deze week hebben ze zelfs het thema verweven in hun performance. Ze dansten van staptegel naar staptegel in allemaal verschillende vormen en alle kleuren van de regenboog, dat kreeg ik te horen van Regina.
Recept via smulweb.nl
Kindertiramisu (ook voor grote kinderen overheerlijk!)
Ingrediënten voor 3 personen
3 dl slagroom
500 gr.vanillekwark (1 bakje)
12 lange vingers
1,5 dl mokka karamelsaus, of aardbeiensaus
0,5 reep witte chocolade (a 25 gr) geraspt
0,5 reep melk chocolade (a 25 gr) geraspt
Hulpmiddelen
Mixer, spatel, schaaltjes of een grote schaal
Voorbereiding
Chocolade raspen
Bereidingswijze
Slagroom stijf kloppen en door de vanillekwark spatelen. Lange vingers in stukjes breken en 1/3 over schaaltjes (of schaal) verdelen. Als tweede laag een beetje saus erover en als derde 1/3 deel van het kwark/slagroom mengsel. Lagen herhalen, bovenkant gladstrijken en bestrooien met de geraspte chocolade. Steek er nog een hele lange vinger in.