MIK column Weekend Gezet 11 november 2011
Regina Stevens (35 jaar), gehuwd met Joris. Ze hebben samen drie kids, Flore van 8, Imme van 6 en Jip van 2. Regina werkt al 15 jaar bij MIK.
Vandaag is het een natte herfstdag in november. De bomen zijn zo goed als kaal. Bijna geen blad meer te zien. Druilerig en nat. Dat is ook merkbaar aan de kinderen. Er heerst onrust in onze groep. Onze standaard oneliner is in deze situaties dan ook: er is onweer op komst . Op deze dagen zou je het liefst met de kids naar buiten willen trekken. Even ‘lekker uitwaaien en uitrazen’ net als die blaadjes die van de bomen dwarrelen.
Wie zoet is...
De herfst is hier niet alleen debet aan. November is natuurlijk ook de maand waarin stoomboot met Sint en Piet arriveert. We wachten zo lang mogelijk om dit onderwerp in de groep te brengen, omdat het voor deze kinderen vaak een lange tijd van spanning is. Maar vanochtend moeten we eraan geloven. Tijdens ons kringgesprek komt de ‘goedheiligman’ ter sprake. “Wanneer mag ik naar het sinterklaasfeest”, vraagt Daniél ineens aan mij. Waar zou hij het over hebben? En alsof hij mijn gedachten kan lezen: “hét sintfeest van de tv, natuurlijk!” Daniél kijkt me aan alsof hij wil zeggen, weet jij dat nou niet? Ik moet eigenlijk denken aan ons sintfeest. Ik leg de kinderen uit dat het feest niet bij ons in het KDV is, dit jaar. Het is in een grote zaal. De papa’s en mama’s mogen een kaartje kopen. Dat vindt Femke vreemd… Ze vraagt waarom je die kaartjes moet kopen, terwijl je wel gratis speelgoed krijgt van de Sint...
Van mijn geloof…
Wat een pientere tante onze Femke. Ik vertel dat de Sint daardoor wat extra geld heeft om voor iedereen een kadootje te kopen én de zaal te huren. Ik kijk rond of mijn peuters dit verhaal accepteren. Er wordt wel even nagedacht. Maar gelukkig knikken de lieve snoetjes al snel tevreden JA! Noa, onze kletskous, weet het verhaal snel een andere wending te geven. Ze vertelt dat ze al alle letters van het alfabet (in chocolade), pepernoten, schuimpjes en nog veel meer in de winkel heeft zien liggen. En dat terwijl de stoomboot nog onderweg is naar Nederland. Ik vertel dat de pepernotenpiet op tijd moet beginnen met bakken. De pilootpiet brengt ze op zijn beurt in zijn vliegtuig naar ons kikkerlandje. Wederom is niet iedereen meteen om. Maar gelukkig wordt dit verhaal uiteindelijk voor waar geaccepteerd.
Bijdehandjes
Het lijkt wel of het elk jaar ingewikkelder wordt die Sint-tijd. Of worden de kinderen gewoon steeds bijdehanter? Ik weet het niet. Maar toch blijft het één van mijn favoriete tijden van het jaar. De gezelligheid en de spanning in de groep. Schoentje zetten en veel, heel veel knutselplezier. In deze tijd trekken we alle toeters en bellen uit de kast om onze groep ‘sintproof’ te maken. We trekken dan ook weer een ‘blik liedjes’ open. Het hele repertoire passeert de revue. Zo ook vandaag. Sanne vraagt welk liedjes we gaan zingen. Ik probeer het nog even uit te stellen. Ik verzin een goede smoes, vind ik zelf. Ik zeg dat de Sint het nog niet kan horen omdat hij nog onderweg is met de stoomboot. En dan blijkt dat Noa me alweer te slim af is. “De pilootpiet kan het toch vertellen aan de Sint, als hij weer terugvliegt naar Spanje?” Dan sta je met je mond vol tanden. Gelukkig zetten dan onze driejarige in. Ze zingen uit volle borst ‘Sinterklaas kapoentje, Zie ginds komt de stoomboot’ en nog veel meer. De kinderen van twee jaar murmelen wat mee en genieten. Dat zie ik aan hun snoetjes.
Femke roept even later dat het zonnetjes schijnt. Tijd om lekker naar buiten te gaan. We besluiten om de kids de regenlaarsjes aan te trekken. Ze staan met zijn allen te popelen om lekker te ravotten in de plassen. Een enkeling kijkt stiekem naar de lucht. Zien ze de pilootpiet? Wat horen we op het dak? Zou het dan toch…..?
Marije de Bruijn (34 jaar) is moeder van Noa van 2 jaar en 8 maanden en zwanger van nummer twee. Getrouwd met Patrick (37) en werkt parttime als communicatieadviseur bij een multinational.
Ik verheug me op deze tijd van het jaar. Gezelligheid daar hou ik wel van. Op vijf december met onze hele familie bij elkaar. Mijn broer uit Amsterdam komt dan ook altijd met zijn gezin naar mijn ouders. Heerlijke dolle boel zo bij elkaar. Uitgelaten kinderen, spannende blikken en blossen op hun wangen. Maar de voorbereiding is nog leuker. Ik geniet ervan. Gelukkig zit ik in de beste periode van mijn zwangerschap. Ik ben niet meer zo moe. Bijna energie voor tien!
Geen herfstblues
Terwijl de bladeren nagenoeg allemaal van de bomen zijn gevallen. Ben ik op en top fit. Struin alle winkels af op zoek naar geschikte kadootjes voor iedereen. Ik begin dit jaar op tijd. Dat heb ik me voorgenomen. Noa gaf me het laatste zetje tot actie. Ze vertelde van de week dat ze bij Regina ook al over Sinterklaas hadden gesproken. Het ging van de pepernotenpiet naar de pilotenpiet… Ik ben blij dat Regina me daar tijdens de overdracht aan het einde van de dag over had ingelicht. Ze vertelde dat er nogal wat vragen uit de groep kwamen. Vooral Noa, altijd haantje de voorste, dook er meteen bovenop. Ze gaf aan dat kinderen in de leeftijd van drie heel erg met fantasie en humor bezig zijn.
Goed voornemen
Ik heb me dan ook ten strengste voorgenomen dat ik vragen over die man met die mooie mijter met humor zal beantwoorden. Ik probeer me in te leven in haar fantasiewereld. Het is ongelooflijk maar waar. Het werkt. Van week vroeg Noa namelijk waar het vliegtuig van de pilotenpiet landde. En of we daar niet een keer naar toe kunnen gaan. Omdat pepernotenpiet pas aan het einde van de dag klaar is met bakken, kan pilotenpiet pas in de avond vertrekken naar Nederland. En als alle kindjes slapen, landt hij op het vliegveld Sint Nicolaas. Daarna worden de pepernoten naar de winkels gebracht. Noa neemt het verhaal aan als zoete koek. “Nu snap ik ook dat we het vliegtuig niet zagen, toen we naar buiten. Ik vind het wel jammer dat de pilotenpiet ons liedje dan niet heeft gehoord,” pruilt Noa vervolgens.
Oefenen
Hellup, denk ik. Wat zei Regina hierover? Ik probeer mijn gezond verstand te gebruiken. Nog 14 nachtjes slapen en dan komt de Sint. Dan moeten alle liedjes weer klinken uit alle huizen. Daarom is het verstandig om alvast te oefenen. Daar neemt Noa genoegen mee. En dan is ze nog net geen drie. Hoe lang kan ik nog in die fantasiewereld met haar kruipen. We hebben nog twee jaar zegt een ontwikkelingsmodel. Tot die tijd kan ik me nog volledig inleven in de wereld van peuters en kleuters. Hoe zat het ook alweer met kleine babietjes?